Altijd op- en aanmerkingen

Later is mijn moeder wel gekomen, in 1958, toen was mijn kindje er al. De vader van mijn man was er wel. Mijn man heeft geprobeerd zijn vader op te sporen, die zat in Enschede. Met zijn stiefmoeder hebben we daar gewoond tot mijn kind geboren werd. Toen ik zwanger was van de eerste leerde ik koken bij de familie waar ik inwoonde, en van mijn stiefvader.
We hadden een goede maatschappelijk werkster, het was moeilijk een huis te krijgen, omdat ik zelf de reis betaald had en ik werk had gehad. Toen ging ik bij een Hollandse familie inwonen, toen werd ik weer zwanger en moest mijn oudste kind in een pleeggezin totdat we een eigen huis kregen. In 1960 kregen we een woning in Enschede en kregen we onze kinderen weer terug. Het ging niet goed met de financiën. Mijn man was ook afgezwaaid en het was moeilijk daar in Enschede werk te vinden. Later lukte het wel, in de textielfabriek.
Alleen die mensen, ik weet het niet. Want dat had ik toen ook meegemaakt in die textielfabriek. Altijd op- en aanmerkingen. Op het laatst moet je wel, ik dacht, ik zal ook maar werken. Mijn man werkte in ploegendienst dus kon ik ook gaan werken. Dan kom je met mensen in aanraking, ik ging niet zoveel met ze om.

In Enschede had ik wel een goede buurvrouw. We werden nagekeken omdat we donker waren, daar moest ik wel aan wennen. De kerk, die kwam ook af en toe en de maatschappelijk werkster, die regelde ook wat moest. Maar niet van de DMZ, van de kerk. Ik kreeg een meubelvoorschot voor dat huis, dan ging ik met haar mee. Maar waarschijnlijk was de toelage niet zoveel. Ze maakte gordijnen voor mij. De winkel waar we de meubels uitzochten was geen tweedehands zaak, was echt een zaak waar Indischen kwamen. In Enschede had je alleen in de supermarkt Conimex. Ik kon ook niet koken, dat heb ik geleerd uit kookboeken. Mijn familie is allemaal gekomen, behalve een zuster, die is in Indonesië gebleven. Mijn moeder ging naar Rotterdam met mijn zuster en twee broers en een andere in Warmond bij Den Haag.