Pertama kali - Eerste keer…een indrukwekkende vlucht naar een andere wereld
Jenny Watson stuurde haar eigen verhaal op naar aanleiding van de verhalen die hier al verzameld waren. Ze vertelt over wat er nieuw voor haar was en hoe zij haar migratie naar Nederland achteraf heeft beleefd.
Min of meer had mijn vader mijn moeder weten te overtuigen, dat we het land moesten verlaten. Mijn broertje, mijn zusje en ik speelden nietsvermoedend in en rond ons huisje in Jakarta. Behalve het verdriet van mijn moeder kreeg ik niets mee van wat er zich afspeelde.
Mijn ouders gingen eind augustus 1965 op de vlucht voor die chaos en die geruchten over een op handen zijnde coupe. Mijn ouders kozen toen alsnog voor de Nederlandse nationaliteit. Spijtoptant werd je dan genoemd.
Ik was nog geen vier jaar, mijn broer was bijna twee jaar en mijn zusje was negen maanden (ons jongste zusje zou pas in mei 1968 geboren worden)
En we gingen niet per boot naar Nederland, maar met het vliegtuig. Die eerste keer vliegen was gelijk een hele wereldreis. We bleven een paar dagen in Bangkok, we bleven een paar dagen in Tokio. Vandaar vlogen we over Groenland naar Amsterdam. Ik heb nog een paar souvenirs van deze reis: een certificaat, dat ik over de Noordpool had gevlogen en een paar zwart-wit foto’s van 3 peuters op het vliegveld van Tokio. Een reis waarna mijn leven heel erg zou veranderen.
Na deze reis verbleven we enkele dagen in een klooster in Zutphen. We kregen kleding. Voor katholieke Indo’s was bepaald, dat ze in het katholieke zuiden zouden gaan wonen en mijn ouders waren katholiek. Mijn vader maakte duidelijk, dat hij in Indonesië bij een luchtvaartmaatschappij had gewerkt en dat hij dat ook in Nederland wilde. Na veel gesoebat kreeg hij het voor elkaar, dat we dichtbij Schiphol mochten wonen, in Amsterdam. Wij mochten een jaar in een kamer in een pension wonen, in het centrum, dichtbij de Weteringschans. Het werd herfst, het werd kouder, de wereld om me heen leek heel donker. Je moest je kleden tegen de kou. We moesten jassen aan, truien en schoenen, schoenen met veters. Ik had moeite om ze te veteren. Zware gordijnen hingen voor het raam van onze kamer in het pension. Dan een eerste kennismaking met Sinterklaas, kleuterschool. Winter, sneeuw en nog meer kou. Dingin, ja!
Tot nu toe ben ik slechts één keer teruggeweest. Zoals men wel vaker concludeert, het verschil tussen rijk en arm is er schrijnend. Op de één of andere manier ben ik blij, dat ik niet in Indonesië ben opgegroeid. Hoe hard ik ook in Nederland voor mijn leven heb moeten knokken, ik weet zeker dat ik het in Indonesië in vele opzichten véél moeilijker gehad zou hebben. Voor mij heeft het wonen in Nederland niet alleen meer luxe gebracht, maar ook meer vrijheid. Vrijheid van meningsuiting. Hier in Nederland kan ik mijn ideeën uiten. Hier in Nederland is volgens mij veel meer bespreekbaar op allerlei gebied. Ik betwijfel of dat in Indonesië ook zo is. Aan de andere kant denk ik ook wel eens wordt hier in Nederland niet teveel gediscussieerd/geanalyseerd?Andere culturen, andere gewoontes, anders, net zo anders als de natuur, het weer… misschien kan alles mooi zijn en och… het is wat je gewend bent…Pays d’amour n’a pas de frontières
