Mensen uit Nieuw Guinea hebben altijd wel wat geld

In 1949 ben ik getrouwd. In de oorlog heb ik niet in het kamp gezeten, want ik ben Menadonese. Tijdens de bersiaptijd was ik wel in het kamp.
Daar heb ik mijn man leren kennen, een Indische jongen uit Malang. Hij werkte in de bakkerij. De jonge meisjes mochten daar werken, getrouwde vrouwen niet. Ik was 23 jaar toen.

Nadat we getrouwd waren gingen we naar Nieuw Guinea. Daar hebben we ongeveer vijf en een half jaar gewoond.
In 1955 gingen we naar Holland. Mijn man was militair.
We gingen met de boot, de 'Sibayak'. De reis duurde lang, wel een maand.
Warme kleding voor het Hollandse klimaat heb ik niet gekregen, ook geen voorschotje trouwens.
Ze zeiden altijd dat mensen uit Nieuw Guinea wel wat geld hadden...
Het was toevallig mooi weer toen we aankwamen.

Mijn zus was al in Holland. Ze was getrouwd met iemand uit Utrecht.
Ik was eigenlijk meteen gewend in Holland, miste Indië eigenlijk niet. Ik kan me makkelijk aanpassen, ben tevreden van nature...

We kwamen eerst terecht in een pension in Schoorl, daarna in een pension in Amsterdam, in de Den Texstraat, vlakbij de Weteringschans, en nog later in Hilversum.
Tenslotte kregen we een huis in Kortenhoef. In Kortenhoef kregen we een soort bungalow. Dat was in 1959. Mijn man werkte toen bij de MC (Militaire Colonne) op Crailo. Toen zijn diensttijd erop zat kwam hij te werken bij de Firma Rosenthal in Hilversum (assuranties en verzekeringen).

In Schoorl mocht je wel zelf koken, maar meestal aten we het eten van het pension.
In Amsterdam mocht je helemaal niets koken zelf, ook geen koffie en thee maken. Het werd allemaal gebracht.
Pas in Hilversum en Kortenhoef kon ik zelf gaan koken. Dat deed ik graag. Een van onze lievelingsgerechten was 'ikan goreng met saus tomaat'; gebakken vis met een sausje van tomatenketchup.