“Meer soorten zijn er niet!"

In Rotterdam aangekomen vond ik het chaotisch, we gingen met de bus naar Hilversum. De buschauffeur wist de weg niet te vinden, ik gaf hem aanwijzingen. We werden opgevangen bij mijn tante/pleegmoeder. Zij had een pension en er waren kamers leeg. We hadden genoeg ruimte, veel andere gezinnen troffen het slechter. Zo kwam mijn schoonmoeder met kinderen, aangetrouwde kinderen (waarvan één zwanger) en oma op één kamer te zitten. Zij zijn ook geëmigreerd.

In 1950 ben ik getrouwd, om het huis uit te zijn, maar ik was ook echt dol op hem hoor! Mijn verloofde, een wees uit Indië, werd bij aankomst in Nederland direct voor de Marine eruit gepikt. Hij werd naar Soerabaja gestuurd. Bij het schoonmaken van het geweer werd hij per ongeluk doodgeschoten.
Een collega van hem had mijn foto gezien en wat souveniertjes, een ring en bezittingen van mijn (overleden) verloofde en kwam dat in Nederland bij mij brengen. Met deze Willem (12 jaar ouder) ben ik toen getrouwd.
Eerst hebben de drie jaar in Amsterdam-Noord gewoond daarna werd Willem in Hilversum geplaatst. Daar gingen we wonen, weer in het pension van mijn tante. Ik kreeg 2 kinderen, een jongen en een meisje: meer soorten zijn er niet!

We hadden veel Indische vrienden en collega's van mijn man, vormden een clubje.

Na je komst in Nederland werd er weinig gesproken over het verleden, ook niet bij vrienden van daar. Pas toen ik gedurende drie jaar in Amersfoort (Centrum 40-45) behandeld werd i.v.m. psychische klachten (kampsyndroom), kon alles bovenkomen en vond ik in de groep veel herkenning.

Ik heb altijd Indisch gegeten, ben 4 maal teruggeweest, had last van heimwee. Ik wilde de sfeer proeven, ben ook met mijn man teruggeweest. Ik hang aan Indië, de kinderen zijn daar ook geweest.